چهار پاره ای تقدیم به مادرم که عاشقانه ترین غزل زندگی من است .

و پدر بزرگش مرحوم دکتر احیا که یاد و خاطره اش هنوز در خاطر مردم خونگرم شیراز و جهرم و لبخندش برای من و مادرم در شبهای مهتابی در صورت ماهتاب جاریست.

آهسته آهسته می آیند٬حالا تمام شهر خوابند

این دختر و بابابزرگش همسایه های ماهتابند

آهسته آهسته می آید،سرمای ایوان زیرپایش

ای کاش امشب ابرها هم مثل زمینیها بخوابند

ای ابرهای بی مروت،ماه قشنگم را ندزدید

در آسمان پرواز خوب است،اما نه روی ماه و خورشید

باران گرفته وای یعنی بابابزرگم چتر دارد؟

تا صبح از این غصه آنشب این دختر زیبا نخوابید

بر سینه بابابزرگش آرامش یک خواب خوب است

امن است و گرم و مهربانست،چون بالش یک خواب خوب است

بابابزرگ اینجا غریبم لالایی قلب شما کو

اینجا مربای تو تنها در خواهش یک خواب خوب است

خوشحالم از اینکه تو هر شب در آسمانم می درخشی

همراه مهتاب و خدایی،در روح و جانم می درخشی

ماه و خدا و چشمهایت با چشمهایم گرده کردند

کم نیست این رویای آبی،اینکه بدانم می درخشی

یک عمر کودک مانده ام تا،برشانه تو جابگیرم

تا سهم عاشق بودنم را از شانه دنیا بگیرم

یک عمر کودک مانده ام تا مثل زمینیها نباشم

ماهم شدی تا سهم خود را از آسمانیها بگیرم

سهم عزیزم خنده توست،شبهای مهتابی همیشه

تا عاشقم شکی ندارم،در اینکه می تابی همیشه

وقتی که دنیا فرق دارد با داستانهای قدیمی

بی خوابی ام در انتظار است،یک قصه نابی همیشه

بابابزرگ مهربانم هرگز فراموشت نکردم

هرچند دورم از تو اما در سینه خاموشت نکردم!

دی ماه/۱۳۸۵